De Stukkenjagers 3 – HMC Den Bosch 2 2,5-5,5

Net als vorig seizoen ziet het derde de hoop op promotie vrij snel vervliegen. Reinier Jaquet doe verslag van de match met de ratingfavoriet.

Afgelopen zaterdag stond in klasse 4I de topper tussen de nummers 2 (wij) en 1 (onze Bossche gasten) op de rol. De hele middag hebben we helaas wat achter de feiten aangelopen, en zicht op twee of zelfs maar één matchpunt hebben we eigenlijk niet gehad.

De eerste partij die ten einde kwam was die aan bord 3, waar Erik het met zwart opnam tegen 2100+’er Jeroen van den Bersselaar. Onze man had de pech dat de scherpe variant van het Boedapester Gambiet die op het bord kwam zeer recentelijk nog door de witspeler was bekeken. Erik besloot vrij snel de gewonnen h4-pion met c6, en d5 terug te offeren, in een poging chaos te scheppen. Op zich was dat geen slecht plan: Eriks oude Fritz X vindt in de analyse zelfs dat zwart heel goed staat, totdat wit de zet Dg5 speelt. Dan plots ontdekt hij dat zwart compleet verloren staat. Het was zowel voor de spelers als voor de toeschouwers een leuke partij die door wit uitstekend gespeeld werd (en door zwart dus ook niet zo slecht als misschien in eerste instantie uit de slotstelling zou kunnen worden afgeleid). De slotverzuchting van Erik was echter dat hij deze opening dit seizoen toch niet nog eens van stal zal halen.

Ook onze zwartspeler aan bord 7 trok aan het kortste eind. Roel Romanesco kwam naar eigen zeggen voor de verandering eens niet beroerd uit de opening, en kreeg zonder al te veel issues e5 op het bord in een London-systeem. Niks aan de hand zou je zeggen, en dat klopte –  ware het niet dat hij een geniale tactische vondst dacht te zien die twee stukken zou winnen voor een toren. Toen hij deze echter uitgevoerd had bleek Roel zich totaal verrekend te hebben en maar één stuk voor die toren te hebben, waarna het eindspel een koud kunstje was voor zijn tegenstander.

0-2 achter en eigenlijk nergens een stelling die uitzicht gaf op een tegenstoot.

John Greunsven zorgde in elk geval voor een eerste (deel)score: hij speelde met wit het Italiaans en kwam zonder problemen uit de opening. Veel bereikt had wit echter ook niet. Er werden veel stukken geruild en ontstond een eindspel met ieder een paard. Dat moest  even nauwkeurig verdedigd worden, maar dat is John wel toevertrouwd. Een terechte remise derhalve.

Zelf kon ik op bord 6 met zwart onze score verdubbelen, maar meer ook niet. In het middenspel kwam ik een pion voor te staan, en op zeker moment heb ik één tactische mogelijkheid op méér (Lg7-h6) gemist. Daarna speelde de witspeler het echter erg sterk tegen en zijn actieve dame en loper plus vrije a-pion wogen zeker op tegen mijn materiële plusje. Ik kon daarom niet ontevreden zijn met de overeengekomen remise, ook omdat het op dat moment waarschijnlijk leek dat geen van onze nog bezige spelers zou gaan winnen.

Daarna was het gedaan op bord 8: Bart Landolt kwam voor zijn gevoel met wit goed uit de opening (een Ragozin). Op een bepaald moment was een zwarte loper behoorlijk ingesloten op h7, terwijl hij druk op het centrum begon te krijgen. Daartegenover stond wel dat zijn pionnen voor de koning wel erg ver zijn opgespeeld. Maar het voelde allemaal wel goed…

In de diagramstelling (na 24.Le2) maakte Bart helaas de cruciale fout de h-lijn te openen. Het leek hem makkelijk houdbaar, maar de praktijk ging helaas anders: 24…hxg4 25. hxg4? Th8 26. Kg2 Lxf5 (beter Lh2!) 27. Pxd5? Lxg4! Na flinke tijdnood en nadat alle stukken waren afgeruild, kon wit op zet 41 opgeven in een verloren pionneneindspel met een pion minder.

Ruud aan bord 7 scoorde niet lang hierna onze derde remise. Hij becommentarieert zelf de cruciale fase uit zijn partij:

‘Mijn tegenstander heeft zojuist het verwachte 12.. e3 gespeeld, waar Dg6 kennelijk iets beter was. Met 13. Lxe3 kan ik een klein voordeel bereiken, deze zet kwam echter niet voor in mijn berekeningen. Daarna, ook omdat de stand in de wedstrijd niet gunstig was, en de stellingen op de laatste twee borden nu niet bepaald optimistisch stemden, ging ik vereenvoudiging uit de weg en stond de rest van de partij optisch minder. Dat bleek uiteindelijk wel mee te vallen en ik kon afwikkelen naar een remise toreneindspel.

De twee topborden waren nog bezig, en de nederlaag was inmiddels allang een feit. Patricia de Wit kon het jammer genoeg evenmin bolwerken. Zij meldt over haar partij het volgende:

‘Ik mocht spelen tegen de zeer sympathieke en waarschijnlijk jongste speler van de zaal, Roan Lenting. Voor de partij begon bleek al dat hij me had gegoogeld. Eigenlijk best een eer. Vervolgens begint hij a tempo te zetten en ik vrees een herhaling van mijn slechtste partij op Rhodos, een partij die online te vinden is. Ook komen de herinneringen naar boven van een vorige partij tegen een heel jonge speler die mij van het bord schoof zonder echt tijd te gebruiken. Mijn doel werd gezet: Roan zijn tijd te laten gebruiken. Het werd een zeer spannende pot, met heel veel tactische kansen (die ik niet benutte). Ik win wel een kwaliteit, maar het is meteen duidelijk dat hij compensatie heeft. Weinig tijd over aan beide kanten. Het eindspel wint hij vervolgens heel goed. Jammer, maar het was een leuke partij.’

Blijft over het eerste bord, alwaar Rens Zuiderwijk de zware taak had het op te nemen tegen de sterkste speler van HMC 2, routinier Tom Verhoeven. Een groot deel van de middag was het oordeel van de omstanders dat Rens nog wel standhield, maar dat het wit was die toch echt wel beter stond. Maar steeds geldt weer die oude schaakwet: zie zo’n goede stelling dan ook maar eens te winnen! Rens bleef stug staan, en in extremis was het de witspeler die de fout in ging. Zo kon Rens ons op de valreep toch een eretreffer leveren.

Alles bij elkaar leidde dit tot een 2,5-5,5 uitslag. Een verdiende overwinning van HMC 2. Dikke kans dat we in deze ronde van de latere kampioen verloren blijken te hebben.