OSV 3 – De Stukkenjagers 8 4,5-3,5

Het achtste sloot het seizoen af met een eervolle nederlaag. Teamleider Wil Wouts maakt de balans op.

In de aanloop naar deze match kon je al merken dat het speelseizoen op zijn einde liep en dat deze ingelaste datum niet bij iedereen in zijn agenda paste. We moesten vier invallers vragen. Die invallers zorgden overigens wel voor een enigszins draaglijke einduitslag. We verloren weliswaar met 4,5-3,5, maar dat is voor ons team niet eens zo gek.

Bert won in recordtempo zijn partij en (top)scoorde hiermee in dit seizoen 4 volle punten, niet slecht zou ik zeggen. Invaller Daan won en invaller Magic won en invaller Pim speelde remise. Allemaal tegen hoger geklasseerde spelers.

Uiteindelijk gaan we met een sneltreinvaart naar de nieuw te vormen zevende klasse, die waarschijnlijk beter bij ons past. We zijn onderaan geëindigd in klasse 6P, maar dat geeft niet. Ons team kan, als geen ander, omgaan met teleurstellingen. Zeker als een partij lange tijd in evenwicht was en je uiteindelijk toch verliest, kun je toch een tevreden gevoel overhouden. Daarin zijn we geoefend , meer dan in deugdelijke openingen en traps is midden- en eindspel.

Onze partijen hoef ik niet uit te schrijven, dat is te pijnlijk. We accepteren dat ‘alles stroomt en niets blijft’. Wen er maar aan dat je in de schaaksport nergens houvast aan kunt ontlenen. Alles wat in deze sport enig houvast geeft (goede opening, goede stelling) blijkt vaak uiteindelijk toch op drijfzand te zijn gebouwd. Twee, drie uur in opperste concentratie de juiste zetten doen en in de eindfase, wanneer je de concentratie even verliest of even niet goed doorrekent, sta je toch met lege handen.

Dat is overigens geen reden om er niet aan te beginnen. Het heeft je toch  even de illusie gegeven dat roem en eer aan de eindstreep gloren. Daarmee is de hele exercitie absoluut niet zinloos. Hoe langer de hunkering naar een gewonnen partij des te groter het genot.

Volgend seizoen weer!!