De Stukkenjagers 4 – Sliedrecht 2 5-3

Het vierde team speelde een cruciale wedstrijd om in de race te blijven voor de bovenste plekken in de poule. Daarvoor was het nodig om Sliedrecht 2, dat 2 matchpunten meer had, onderuit te halen. Dat lukte, waardoor de aansluiting met de topplekken in zicht bleef. Met 11 matchpunten deelt het nu met zowaar drie andere teams de gedeelde 2e plek. Het verzamelde verslag komt van de hand van de spelers.

Joost was als eerste klaar, aan bord 8: “Aan bord 8 speelde ik tegen Jerry van Rekom, de man die de Zwarte Leeuw losliet op de Nederlandse schaakborden. Ondanks de lange rochades werd er op het bord weinig gebruld en tekenden we in een volkomen gelijke stand al snel de vrede.”

Hans had de taak het eerste bord te neutraliseren met de zwarte stukken: “Zo rond de dertiende zet zat ik vergenoegd naar mijn stelling te kijken. Niet vanwege een voor- of nadeel maar ik keek naar een mooi bord, mooi vormgegeven stukken, een vriendelijke tegenstander en in mijn hoofd werd het heden gevoed door alle borden en stukken die ik ooit heb mogen doen bewegen. Samen met mijn tegenstanders natuurlijk, schaken doe je in verbondenheid. Na achttien zetten bood mijn tegenstander remise aan, wat ik na ampel overleg met mijn teamleider accepteerde. Ik stond een pion voor, maar in een gedrukte stelling. Mijn tegenstander won de analyse met 8-4 of zo, lichess gaf iets rond de nul naderhand. Maar mooi dat we gewonnen hebben, er wacht ons nog een zware kluif in voormalig Marijnissenland. De laatste keer dat ik in dat dorp was werd Nederland voetbalkampioen van Europa. En ik schaakte daar niet eens, maar won de halve kwartfinale van het open Nederlands bridgekampioenschap. Wel samen met een schaker, ook bridge doe je met z’n tweeën.”

Het was niet al te veel later dat op het derde bord de vrede werd getekend door Paul. De dames waren al vroeg in de partij geruild. Wit had net wat actievere stukken en pionnen, maar onvoldoende om een duidelijk vervolg aan te geven. En dat was ook een beetje de conclusie in de nabespreking: het ruimtevoordeel van wit was zowel een zegen doordat zwart iets bedrukter stond, maar ook een vloek, omdat het met een foutje snel in elkaar kon storten. Het volledig ruilen van stukken werd daardoor onhoudbaar, wat tot remise overeenkomst leidde.

Ger smaakte het genoegen om op het 2e bord te zegevieren. Zijn seizoens-TPR van boven de 2200 spreekt boekdelen: “Op bord 2 tegen Theo Dekker, die op d4 beantwoordde met d5. Na een zet of 10 al een klein voordeel, waardoor het lekker speelde. Gezien dat een pionoffer (d5-d6) ruimte zou bieden aan torens, lopers en dame, maar niet gedaan of gedurfd. Toch rond de 15e zet gekozen voor het voorzichtig uitbouwen van het ruimtelijke voordeel. Door een foutieve tegenactie kon ik eenvoudig de winst binnenhalen.”

Pieter had de pech op het vijfde bord tegen een jong talent op te moeten boksen: “Ik speelde op bord 5 met zwart tegen een talentvolle jeugdspeelster, Dana Verheij. Mijn keuze om te manoeuvreren pakte goed uit en ik kwam langzaam en zeker beter te staan. Totdat ik op zet 28 een bok schoot van 5 punten! Daarna was het snel gedaan en ik verloor.”

Ook Christian had op het zevende bord niet de minste tegenstand in de vorm van Hans Klein, die nu niet meer de 2100+ van meer dan 20 jaar geleden heeft, maar nog steeds zeer sterk speelt: “Ik moest op bord 7 tegen Hans Klein, nadat ik online wat succesjes had behaald met het Scandinavisch Gambiet (2…Pf6 ipv het normale scandinavisch met 2…Dxd5) en hij ruilde vrij snel af naar een eindspel. Toen ik het eindspel vrij onnauwkeurig speelde kreeg mijn tegenstander een aantal kansen om mijn pionnenstructuur te verpesten wat hem voordeel zou hebben gegeven. Met nog een stuk of 20 zetten schuiven kwamen we remise overeen in een (nu wel) compleet remise stelling.”

Lex’ partij was (wat betreft wisselende kansen) de wildste van de dag. Uiteindelijk trok de witspeler aan het langste eind toen de h6 pion niet meer gestopt kon worden: “Zoals gezegd, vol erop! Koning in het midden, g4 en h4, vervolgens pion op h6, a la AlphaZero. Inderdaad, blijkt winnend aan het eind! Heel ingewikkeld en spannend, met een mooie afronding!”

De langste en belangrijkste partij werd door Ron op bord 4 gespeeld. Hij kon met remise de teamwinst binnenhalen, maar wist dat de bordpunten ook telden. Een belangrijk punt werd gescoord, waarmee we op exact gelijke hoogte met Sliedrecht 2 kwamen: “Ik speelde met wit op het vierde bord tegen Wout Boer. Ik kwam met voordeel uit de opening, maar mijn tegenstander probeerde de stelling te stutten en om mijn voordeel vast te houden besloot ik twee pionnen te offeren waarbij zijn zwarte loper ingesloten raakte en ik een dominant paard en sterke loper kreeg. Daarnaast stonden zijn paarden wat ongelukkig. Mijn tegenstander probeerde de druk wat te verlichten door een kwaliteit terug te geven en hopelijk voor hem af te wikkelen naar een iets minder eindspel. Ik koos ook voor de afwikkeling naar een beter eindspel toen ik zag dat ik daarmee een belangrijke pion ging winnen. Fritz zag echter veel meer in de stelling en ik kon in het middenspel al winnen door een fraai offer op h6 – alhoewel mijn keuze niet slecht was, het duurde alleen veel langer. Na het behalen van de 40ste waarbij ik rustig bleef, moest ik geconcentreerd blijven schaken om mijn voordeel om te zetten naar winst. Nadat Lex zijn partij had gewonnen en we 4-3 voor stonden, was ik wederom als laatste bezig. Remise was ditmaal voldoende voor de teamoverwinning, maar in onze spannende poule kunnen bordpunten ook van belang zijn en speelde ik door. Uiteindelijk kreeg ik de vis op het droge en hebben wij als team tegen een op papier sterkere tegenstander een heel mooi resultaat geboekt van 5-3 winst! Dat voelt goed!”